Een schuiver

Welke malloot veegt zijn straatje als hij op vakantie is? Dat je dat doet als je thuis bent. Maar in je vrije week? Zou hij dit van zijn vrouw moeten doen? Kon zijn hond die sneeuw niet opeten? Ik zag het dier gisteren nog een flinke hap nemen. Hij kwispelde er heel blij bij. Hoe komt hij eigenlijk aan die sneeuwschep? Die heeft hij toch niet van thuis meegenomen, de fanatiekeling. Het zou maar kunnen dat hij die pas heeft aangeschaft. Vanochtend hebben wij ovenwanten gekocht. Die lagen niet in de keukenlade. Kijk nou zeg, daar is nog zo’n zeloot*. Met net zo’n sneeuwschep. En ook zo’n jack aan. Wat staat er eigenlijk op die jas?
Vakantiepark Onder de Lindenboom.

*) Zeloot is een Jiddisch begrip en verwijst naar een specifieke, niet heel vaste, groep joden uit de 1e eeuw van onze jaartelling. Deze mensen erkenden alleen God als heer en meester waardoor ze regelmatig in de clinch lagen met mensen die een andere mening waren toegedaan. Zoals de keizer van het Romeinse rijk. Op zich vond deze keizer het geloof zelf niet zo’n groot probleem. Wel vond hij het vervelend dat de Zeloten het betalen van belasting als godslastering zagen. Daardoor liep hij een flinke duit mis. Dit resulteerde in het plegen van moorden over en weer tussen de Zeloten en de Romeinse bezetter en hiermee werd uiteindelijk het conflict opgelost. Althans, daar ga ik vanuit want ik hoor er niets meer over.
In deze tekst echter bedoel ik de letterlijke betekenis van Zeloot. Vanuit het Grieks betekent het ijveraar.

Snowboots

Een strenge winter zou het worden. Dat wist men al in oktober te vertellen. Dat het begin november al behoorlijk koud zou worden. Niets van gemerkt. Nou, dan zou het weer op de helft van die maand omslaan en verschrikkelijk koud worden. Het was nat en vochtig buiten maar niet koud. Ik had mijn winterjas nog in de kast hangen. Maar, zo vertelde ze mij, de kou kwam er nu toch echt aan. Het zou zo koud worden dat Sinterklaas na aankomst direct rechtsomkeer met zijn boot zou maken om naar het warme Spanje terug te gaan. De oude man kwam, vulde schoenen, had zijn avond en ging alleen terug naar Spanje omdat dit nu eenmaal de traditie is. Had niets met het weer te maken. En ik droeg mijn herfstjack als ik naar buiten ging. Ze wisten het nog niet zeker maar het zou zomaar een witte kerst kunnen worden. Ik heb al jaren geen witte kerst meegemaakt, misschien nooit. Dus ik verheugde mij er behoorlijk op. Het werd geen witte kerst. Het werd geen bevroren kerst. Het werd een natte kerst. En redelijk warm voor de tijd van het jaar. De jaarwisseling dan? Ik hoorde niets meer van de weervoorspellingen want ik luisterde er niet meer naar. Of dit voortkwam uit groeiende desinteresse of een licht sluimerende teleurstelling durf ik niet te zeggen. De eerste paar dagen van dit jaar gaven eenzelfde beeld qua weer als de laatste 2 maanden van het jaar ervoor. Het werd wel steeds iets kouder maar nog steeds niet echt van dat gure winterweer wat wel beloofd was. Maar dan eindelijk, aan het uiterste eind van januari terwijl februari nog niet eens echt begonnen was werd het koud. Heel koud. Guur eigenlijk. En wit. En eindelijk kon ik mijn, door de voorspellingen in oktober gestimuleerde, aankoop van snowboots verantwoorden.

Internet

Jahoor, ze is weer online. Op de eigen modem, die het, ondanks zijn hoge leeftijd, nog steeds doet. En dat het in Limburg niet zo goed lukte. Ach, zo erg was het niet. Daardoor kon ik wel extra lang in het bad van de buren blijven liggen. En op de massagetafel, alwaar ik ayurvedisch geknepen ben. Daarom ben ik nu geheel in balans. Of niet, want ik voel mij niet anders dan ervoor. Maar lekker was het.
Het ontbreken van internet was vooral jammer voor jullie. Want bij ons huisje hoorde een knijn. En daar heb ik een foto van. Die jullie dus nu pas te zien krijgen. Kijk, daar issie…


En toen ging het sneeuwen…


En nu ligt er hier, thuis, ook een centimetertje of 10 van het witte spul maar toen ik deze foto maakte in het Zuid Limburgse, lag er in stadje P ook wel wat maar lang niet zoveel. Daarom was deze foto toen nog wat bijzonderder geweest.


Morgen meer, dan laat ik, misschien, mijn, recentelijk goed door de sneeuwkeuring gekomen, snowboots zien.

Klusje

Een ander project voor dit jaar zal zijn het zelf verbouwen van groenten. Dit vergt wat voorbereiding. Want groenten groeien niet in het luchtledige maar in de grond. Die grond mag op de grond zijn of in een bak. Ik heb gekozen voor die laatste optie. Heeft mijn handige vader twee bakken gemaakt van hout wat we nog hadden liggen (en wellicht er wat bekend uitziet in de ogen van Sonnetje) mogen deze wel een likje hebben. En omdat ik nogal van de kleurtjes ben worden ze groen. Ik ben namelijk nogal van de groene kleurtjes. Kijk zelf maar.


En omdat ik zo heel erg mijn best heb gedaan mag ik, van mijzelf, de hele avond besteden aan me-time. Ga ik eens lekker helemaal wat anders doen.
Nagels lakken bijvoorbeeld.

Spinner en het zwerfpoesie

Dat je een budget voor jezelf instelt voor de dure decembermaand en dat je er dan in januari achter komt dat je ruim geld over hebt. En dat je jezelf dan afvraagt, wat heb ik fout gedaan? En dat er dan gelukkig SALE is bij Ploesiepoesie zodat je de financiële misstap weer recht kan trekken. En dat je dan meer spullies besteld dan dat je nodig hebt en deze, bijna allemaal, erg in smaak vallen bij je jongste kat. Zo’n dag was het. Heeft u dat ook wel eens?

Beestenbende op het balkon


Daar waar in de zomer nog kruiden groeide ligt nu de aarde naast de plantenbakken. Wie of wat kan verantwoordelijk gehouden worden voor deze rotzooi? Allereerst valt verdenking op de jongste van de katten. Maar zij is de afgelopen weken niet op het balkon geweest. Het zijn dan waarschijnlijk vogels uit de buurt op die, zoek naar een eetbaar zaadje of diertje, de aarde doorwoelen en daarbij niet netjes te werk gaan. Dit delinquente gedrag van de gevleugelden moet een halt toegeroepen worden. Het is tijd voor ontmoediging om de puinzooi tegen te gaan en de kruidenzaadjes te redden zodat deze komende zomer wederom plantjes kunnen zijn.

Nieuw jaar nieuwe kansen

Het is, uiteraard, een beetje gek dat wanneer januari begint het gezien wordt als een nieuw begin. Ooit heeft iemand besloten dat de dagen geteld kunnen worden en dat er een jaar bestaat en dat we dat kunnen bijhouden. Hartstikke mooi en meestal overzichtelijk. Wil natuurlijk niet zeggen dat ik er verder wat mee moet. Ook niet dat u dat perse hoeft te doen, trouwens. Maarja, ook ik ben een sociaal dier en laat mij meeslepen in het enthousiasme van mijn collectief aan vrienden, kennissen en vage bekenden. Vandaar een, nu nog mentale, lijst van projectjes. Het eerste is al van start. Het heeft nog met kerstmis en december te maken maar dat kan de pret niet drukken. Ik heb een, voorheen, wijnkistje voor de kerstkaarten die over zijn. Ook zitten er wel postzegels in die over zijn en de kerstkaartenlijst. Dat kistje staat de gehele maand december weinig decoratief te zijn op de eettafel. Het eerste projectje van dit jaar was het beschilderen van het kistje met een kerstgerelateerd motief. Mijn paps had het idee er een laag lak overheen te spuiten en dan is het alweer klaar.


En op tijd voor kerst. Daar houd ik van.

2012

Nog enkele uren en dan beginnen we opnieuw met tellen. Mag ik jullie alvast een goed 2012 toewensen en dat jullie tuintjes/balkonnen/plantenbakken zich mogen vullen met hele mooie tulpen (of andere bloemen naar voorkeur)

Have a good one!