Branwensrealm.com

De schrijfcursus die ik volg wordt gegeven in het cultuurcentrum Wherelant in Purmerend. Aanstaande zondag is er een Open Huis. Dit jaar, voor het eerst, gaan we stukjes voordragen die we zelf geschreven hebben. Wat een vreugd want, ja, ook ik zal uit eigen werk voordragen. Kom vooral langs als u toch al in de buurt bent. Lijkt mij reuze gezellig. Daarbij weet ik wat morele ondersteuning erg op prijs te stellen.

Nu ik die schrijfcursus volg heb ik ineens een zelfvertrouwen, werkelijk ongelofelijk. Ik wist niet dat ik het in mij had. Nee hoor, niet echt. En dan nog, dat zal daar niet van afhankelijk zijn. Wel voelde ik mij sterk genoeg om mij aan te melden bij Cattish toen daar om bloggers werd gevraagd. En mijn eerste postje staat er ook al op. Netjes onder mijn echte naam. Daar had ik wat moed voor nodig.

Voor de mensen die zich vergissen en denken dat het allemaal wel meevalt. Dat doet het niet. Vandaar deze link. Het uitproberen waard.

Op een zonnig moment, voordat de sloot in de schaduw is verdwenen, heb je de meeste kans hem te zien. Hoewel de kans klein blijft. Zo heb ik hem, deze zomer, slechts twee keer mogen aanschouwen. En dat terwijl ik vaak thuis ben. De eendjes, daar maak je meer kans op. Deze komen ook nog naar je toe mocht je ze niet goed kunnen zien. Iets van plastic wat knispert in je handen houden helpt hierbij. Hij, echter, geeft geen sjoege. Ook roepen, wenken of op een andere manier zijn aandacht proberen te trekken heeft geen enkel effect. Je moet gewoon mazzel hebben om dit slootdiertje te mogen bezichtigen.

In het voorjaar een dure knol, van wel 5 euries, in de tuin gezet. En maar wachten en wachten en nog een beetje wachten. En er kwam maar niets. Dacht ik. Maar dan toch, aan het einde van het seizoen der bloemen, issie daar. De chocoladebloem. Plus de realisatie dat een beetje meer geduld van mijn kant op zijn plaats is.

Ik heb de ezel in de gang gezet, zei mijn vader, dan kun je deze mee nemen als je straks naar huis gaat. Ik dacht nog,’ het is weer eens wat anders voor in de gang’.

Thuisgekomen neem ik de ezel mee naar de achterkamer. Daar is het licht het mooist vergeleken met de ruimte in de rest van het huis.

Het uitvouwen van de ezel doet mij denken aan een ouderwetse strandstoel. Wat er uiteindelijk uitkomt lijkt mij niet de bedoeling. Ik besluit dit 180 graden te draaien en denk dan aan de slag te kunnen.

Ik leg mijn kwasten en penselen klaar en plaatst het canvas op de ezel. Nu gaat het gebeuren, mijn eerste schilderij in een lange tijd.

Daar had ik veel eerder aan kunnen beginnen.

Eekhoorntjes zijn omnivoren, net als wij. En toch anders. Ze eten naast noten en eieren ook insecten en aarde. Dat laatste voor de mineralen. Daar hebben wij pillen voor. Hartstikke duur. Schijnbaar kan je ook zand eten, net zo goed. En schuurt de maag. Enfin, vanwege hun uiterlijk, zachte haartjes, pluizige staart, lieve kraaloogjes hebben ze een hoge aaibaarheidsfactor. Dat weten ze zelf echter niet want ze blijven steevast ruim buiten armlengte. Hoewel ik denk dat als we wat langer in het tuintje van het vakantiehuisje waren gebleven ik deze wellicht wel had kunnen aaien. Het was een bijzonder nieuwsgierig exemplaar. Hij leek ons net zo interessant te vinden als wij hem.

Linkies:

Waar? Nou, daar!

Wikipedia over de Eekhoorn

Mocht je ooit in de buurt zijn dan kun je Montelimar rustig overslaan als het je gaat om toeristisch bezoeken. Goed, ze hebben een kitscherige fontein op het plein voor het stadhuis en er staat een kasteel. Waar ze nu een galerij in hebben gecreëerd met entreegeld. Maar als je de aangelegde tuin voor het VVV kantoor noemt in je opsomming van trekpleisters voor de stad dan vermoed ik dat de stad mij verder niet veel te bieden heeft. Als je houdt van winkelen dan ben je hier wel op het juiste adres. Of moet ik zeggen; adressen. Plenty winkeltjes in het oude centrum alwaar je een hele snelle tijd kunt maken in het er doorheen jassen van je budget. En dan ben je nog niet eens op het industrieterrein geweest.

Heel groot industrieterrein ten zuiden van de stad. Met van alles. Ook een Decathlon. Met uitverkoop. Aldaar hebben we gekocht voor weinig: een bikini met 70s design, groene en beige wandelsokken, een paarse gymbroek, gymhemdje zwart, nog een gymhemdje (groen), wandelshirt met lange mouwen, een paarse sportbeha, mueslirepen met sjeukula en 2 flessen vitaminewater met smaakje. He, lekker. Toch nog een geslaagde dag.

Ben tot de conclusie gekomen dat het lastig is stukjes te schrijven als Lief in de buurt is. Kan niet de rust vinden als hij meekijkt op het scherm of heel lief dingen aan mij vraagt. Bijvoorbeeld of ik nog koffie wil. En zo niet, wat dan want ik moet wel genoeg drinken hoor. Weet ik wel dat het heel warm is, buiten?

De zone, de schrijfzone dat is, is deze dagen ver te zoeken. Het is, waarschijnlijk, daarom dat ik in het weekend weinig schrijfsels produceer. Dat valt anders niet zo op want dan zijn er weer 5 dagen door de week waarin ik los kan. Let wel, kan, niet dat ik dat doe. Dat is een ander verhaal.

Dit is het weekend na de vakantie en Lief is thuis. Ik schrijf nauwelijks. Maandag weer?

Dan ben ik terug van vakantie en dan is het wel de bedoeling weer wat aan schrijfsels te doen met betrekking tot weblog. Het lukt nog niet zo goed. Ben nog aan het wennen.

Is iets waar ik vaker last van heb gehad. Wennen aan het terug zijn in Nederland. Ga ik naar Ierland, fietst ik braaf aan de linkerkant van de weg. Zonder er over na te hoeven denken. Kom ik terug, stap op de fiets en twijfel. Het is heel even maar toch. Kom ik terug uit de zonnige hoek van Frankrijk heb ik ’s ochtends al een korte broek en hemdje aangetrokken zonder eerst naar buiten te kijken. Het regent.

Zoals ik al zei, tis ff wennen.