Project: Pottafel

Het heeft nog een likkie verf nodig maar staat er wel. Gisteren is mijn paps bezig geweest met projectje voor in mijn tuin. De oorspronkelijke bedoeling was een houtopslagplaats. Maar paps had nog een stukje traanplaat waar niemand iets mee ging doen en zonde is om weg te gooien, ja toch? Na wat geteken en bereken is het een pottafel geworden. Met ruimte om wat hout op te bergen. Praktisch en handig ed. Ben er erg blij mee.


Op een andere tijdstip is het de bedoeling een afbouwdingetje te maken zodat we de regenpijp niet meer zien. Daarom zitten er aan die kant lange palen aan de tafel. Dan is er ‘vlees’ voor de constructie. Zo uitgelegd door paps. Gelukkig, toch nog vlees voor de vegetariërs.

Project: fruit in de tuin deel 2

Die kruisbessen, daar vielen er al een paar spontaan van de struik af. Dat wil wat zeggen. Daarom met schaaltje de tuin in om de bessen te verzamelen. Nou, 1 schaaltje bleek niet genoeg. Twee schaaltjes later zijn de struiken, bijna, leeg. De opbrengst een kilo en een kwart kilo bessen, hoppetee. Nu ben ik hartstikke verkouden, keelontsteking en koorts dus de bessen gaan de vriezer in. Wat ik ermee ga doen is een onderwerp voor een andere project donderdag.

Cranberry

Waarom cranberry in de tuin, vraagt u zich wellicht af. Niet te eten die bes. En u heeft gelijk. Lekker is anders. Het zit als volgt. Mijn Lief heeft een vader en die komt van Terschelling. En op Terschelling groeien cranberries. Dat zit een verhaal aan vast wat te maken heeft met jutten. Jutten is DE vrijetijdsbesteding van Terschellingers. Zeggen ze. Ik vermoed een andere bezigheid als nummer een, eentje die mij steeds bevestigd wordt als ik op dat eiland aanwezig ben. Enfin, in tijden lang geleden zwierf er een Terschellingse meneer door de duinen en vond daar een vat. Want je vindt mag je houden is regel nummer 1 van jutten en tevens de enige regel. Hij rende hopende op goud op het vat af en maakte het open. Zo is het mij verteld maar leer mij de Terschellingers kennen zeg. Het is waarschijnlijker dat hij veel meer hoopte op een vloeibaardere substantie die rijmt op genever. Helaas pindakaas, het bleken kleine zure rode bessen te zijn. Zwaar teleurgesteld liet hij het vat, geopend, achter voor wat het was. De bessen rolde over de duin, vonden het daar best lekker en begonnen plantjes te worden. Het gevolg van dit avontuur is dat je nu overal op het eiland Cranberry lekkernijen voorgeschoteld wordt. Cranberrytaart, thee, wijn, jam, compote, notenmix en natuurlijk cranberries op sterk water. Recentelijk vond ik mijzelf aan de bar van Mexico-aan-de-rand-van-Midsland en daar kon ik kiezen tussen margarita en margarita met cranberry. Dat laatste hebben we thuis niet. Daar hebben we een goede reden voor.

Cranberrystruikje in de tuin was kadootje voor Lief. Vanwege sentimentele binding met Skylge. En het blijkt een leuke grondbedekker te zijn.

Project: fruit in de tuin

Ik heb dus die tuin met planten erin. Ik zeg dat maar even want het schijnt niet vanzelfsprekend te zijn dat er planten en dergelijke in je tuin staan. Althans, als je hier in de buurt woont. Ik zie erg vaak volledig bestraatte tuintjes. Sommige zetten er nog een bak met violen in voor de kleur maar iedereen weet dat dit een zielige poging is en het geen tuintuin van je tuin maakt.

Binnen de groep planten in mijn tuin zijn ook fruitplanten. Zo heb ik braam die nog niet rijp is, bosbes waar niets mee gebeurd en morgen ga ik enthousiast bloggen over de cranberry. Als je morgen verrast bent door het onderwerp van het blogje heb je gewoon niet goed opgelet en is het je eigen schuld. En kruisbes, heb ik ook. Wel 2 struikjes. Op stam. Staat leuk.


Maar wat doe je ermee. Vroeger, toen Branwen nog een huppelmeisje was met twee zijstaartjes vond ze kruisbes lekker. Kruisbessenjam nog lekkerder. Ik denk niet genoeg bessen te scoren van de twee struikjes om jam te kunnen maken. Ik heb het met eentje geprobeerd maar ik vind ze zo uit het vuistje niet zo lekker meer. Huppelen doe ik ook al niet meer zo vaak. Dingen veranderen.

Nou, zeg het maar. Post ik hier volgende week mijn recept voor kruisbessentaart?

Mui animado

Aan het eind van de wandeling naar Portelo staat een cafeetje. Lief voelt zich geroepen de biertjes te kopen waar wij het al over hadden gehad gedurende het laatste half uur van de tocht. Terwijl hij in de rij staat zwerf ik wat in de richting van een winkeltje met wat toeristische spulletjes en handgemaakte artikelen. Bijzonder warme truien voor zo’n warm eiland. Ik voel geen behoefte om een aankoop te doen. En dat terwijl ik graag de plaatselijke middenstand wat euro’s doe toekomen. Dan zie ik het stalletje met bloemen. Een wat fittere versie van mijn oma staat in het stalletje. Met een bloemetjesschort waar mijn andere oma stikjaloers op was geworden. In haar stal staan de bloemen die we tijdens de wandeltocht langs de kant van het pad hebben zien groeien. Ik wijs naar een sprietplant met felle oranje bloemetjes.
‘two euros’, zegt oma en kijkt mij vriendelijk en ietwat hoopvol aan.
‘Do you have the seeds for this plant?’ vraag ik en oma wijst naar een zakje met knollen. Aha, geen zaadjes, knolletjes. Ik bekijk ze wat van dichterbij in de hoop de vorm te herkennen.
‘No’, zegt oma glimlachend, ’not for eating, for to put in garden’. Ze wijst naar de inhoud van haar stal en zegt,
‘any three for five euros’.
Ah, gevoel voor humor en een lichtelijk commerciële instelling. Wat een leuk mensje. Ik koop nog 2 zakjes zaad erbij en reken af.
De wandeling ging soepel, ik heb spullen voor de tuin die nog aangelegd moet worden en het biertje spoelt de dorstige keel schoon. De dag voelt goed en ik ben gelukkig.

Het is bijna een jaar later. In mijn tuin is het een drukte van jewelste. De crocosmia komt uit en ik zie de belofte van fel oranje bloemetjes. Het gevoel van de dag van de wandeling komt terug, ik voel mij mui animado.